Om nieuwe items te vinden, moeten we vaak vroeg op pad en een beetje brutaal durven zijn. Zo ging ik laatst naar een rommelmarkt vlak bij mijn woonplaats. Al bij aankomst bleek dat deze plek ook bij anderen geliefd is: het weiland naast de locatie stond al bomvol auto’s, en mensen stroomden in een stevig tempo richting de ingang.
Voor de poorten stonden tientallen rommelmarktliefhebbers te wachten. Om precies 10.00 uur gingen de hekken open en dromden we naar binnen. Ik haastte me naar een plek waar ik wist dat er vaak grotere items liggen: stoelen, kastjes en natuurlijk allerlei kleine prullaria.
Met mij waren er al veel mensen aan het snuffelen. Tot mijn oog viel op een klein leren krantenbakje met chromen poten — helemaal verstopt tussen andere spullen. “Yes!” dacht ik. Snel keek ik om me heen of niemand anders het ook al had gespot. Ik graaide het onder de stapel vandaan, vóór iemand anders het kon grijpen.
Even verderop viel mijn oog op een oud kinderbankje met een prachtige geruite bekleding. Er zat een scheur in het zitgedeelte, maar in mijn hoofd zag ik al precies hoe ik het zou bekleden. Deze hield ik in het oog terwijl ik naar de verkoper liep om te betalen.
Onderweg kreeg ik een glimlach — en een ietwat jaloerse blik — van een mevrouw die me complimenteerde:
“Wat een mooie vondst!”
Ik kreeg van de verkoper een stickertje waarop ik mijn naam mocht schrijven, en zette mijn schatten netjes neer op de daarvoor bestemde plek. Ze zouden daar op me wachten, want natuurlijk wilde ik nog even verder struinen over de markt.
Binnen was het een gekkenhuis — ik wurmde me tussen de mensen door en dacht even: wat zijn we toch allemaal gek. Maar ja, ik was net zo erg 😅 Gelukkig vond ik een prachtige glazen stolp met een gouden randje. En alsof het zo moest zijn: even later, op een totaal andere plek, precies bijpassende glaasjes op een voetje. Zoveel moois in glas… ✨ Een uur (en een volle tas) later liep ik tevreden terug naar mijn bewaarde vondsten. En toen zag ik ineens in mijn ooghoek ook nog een leren voetenbankje en dacht: hé jammer , die heb ik gemist!
Bij aankomst schrok ik: op mijn sticker stond geen naam meer. Toen ik de verkoper vroeg hoe dat kon, vertelde hij dat iemand de sticker van het krantenbakje had gehaald en hem had gevraagd wat de prijs was. Maar — gelukkig! — de verkoper wist zich alles nog goed te herinneren en zei:
“Die is niet te koop, die is al verkocht.”
Ik bedankte hem, opgelucht. Het was eigenlijk te veel om in één keer te dragen dus ik moest wel twee keer lopen. Daar sjouwde ik dan, met mijn vondsten richting de auto. Het bankje onder mijn arm en het krantenbakje in mijn hand— (ja je moet er wat voor over hebben): Onderweg hoorde ik meerdere mensen zeggen:
“Ooo, dat is een leuk bankje!”
Toen wist ik het zeker: dit waren écht goede aankopen
In de dagen erna heb ik het verhaal met veel enthousiasme verteld — over de mooie vondsten én de brutaliteit van sommige mensen.
Thuis heb ik het krantenbakje opgepoetst: het chroom en leer kregen weer glans. Meer hoefde ik er eigenlijk niet aan te doen. Ik maakte een paar mooie sfeerfoto’s en zette hem een paar weken later te koop.
En je raadt het nooit: vier uur later had deze beauty een nieuwe eigenaar — waar hij nu vast prachtig staat te pronken.
Dit soort momenten zijn precies de reden waarom het zo leuk is om voor dag en dauw, tussen een heleboel mensen, over een rommelmarkt te struinen.
Wil je weten wat er met het kinderbankje is gebeurd?
Binnenkort komt er een behind the scenes-filmpje…
